Het begon met de aanslagen op het World Trade Center. Daarna volgden Madrid, de tsunami, Katrina, het financiële schandaal rond Enron, klimaatverandering, problemen met de drinkwatervoorziening, onverwachte rellen in de buitenwijken van onze steden, de moord op een Nederlandse politicus, de ophef rond een Deense cartoon, het bloedbad op Virginia Tech, de financiële crisis, de aanslagen in Parijs en Brussel, et cetera. Zijn onze publieke waarden fundamenteel in gevaar?
Of misschien al eerder, in 1972. De mondiale denktank Club van Rome trok veel publieke aandacht met haar rapport “The Limits to Growth” (De grenzen aan de groei). De kern was dat het een oproep aan de wereld was, niet met het doel om specifieke voorspellingen te doen, maar om te onderzoeken hoe exponentiële groei samenhangt met eindige hulpbronnen. Het ging om het evenwicht tussen onze eigen menselijke ontwikkeling, de beschikbare hulpbronnen van Moeder Aarde en, in het algemeen, de veerkracht van de natuur in het kader van grootschalige exploitatie ten behoeve van vooruitgang.
It started with the attacks on the World Trade Centre. From there, Madrid, the Tsunami, Katrina, the financial scandal of Enron, climate change, problems in the supply of clean water, unexpected riots in the suburbs of our cities, the murder of a Dutch politician, the stress around a Danish cartoon, the massacre in Virginia Tech, the financial crisis, the attacks in Paris and Brussels, etc. Are our public values fundamentally in danger?
Or maybe earlier, in 1972. The global think tank Club of Rome garnered considerable public attention with its report, “The Limits to Growth.” The key was that it was a cry to the world, with the purpose not being to make specific predictions, but to explore how exponential growth interacts with finite resources. It concerned the balancing act among our own human development, the available resources of Mother Earth, and, in general, the resilience of nature within the framework of large-scale exploitation for the sake of progress.
Opkomende risico’s / Emerging risks
In 2017 identificeerde het Global Risks Report van het World Economic Forum opkomende sociale en milieurisico’s op grote schaal. Het herinnert ons aan het evenwicht dat we moeten vinden. Het gaat dieper in op patronen die ons laten zien hoe kwetsbaar de samenleving is. Overschrijden we de grens van onomkeerbare schade? Wat kan het bos ons leren over het omgaan met een grote toestroom van problemen (heden) en risico’s (toekomst)? Hoe reageert het bosecosysteem op zijn dynamiek en wat kunnen we daarvan leren?
In 2017, the World Economic Forum’s Global Risks Report identified emerging social and environmental risks at scale. It is a reminder of the balancing act. It elaborates on patterns that show us how fragile society is. Are we crossing the line of irreversible damage? What can the forest teach us about coping with a large influx of issues (present) and risks (future)? How does the forest ecosystem respond to its dynamics, and what can we learn from that?
Feedback
En wijzelf? Sommige mensen maken zich zorgen, anderen niet, omdat ze zeggen dat alles weer goed komt. Schakelen we onze alarmknoppen uit? Sommigen wel, anderen niet. Zijn we verlamd van angst? Ja en nee. Kan het ons iets schelen? Of vertrouwen we erop dat onze politici en regering hun verantwoordelijkheid nemen? Sommigen wel, de meesten van ons niet meer, maar waar zijn de stopknoppen van macht en invloed? Hoe regelt een bos zijn feedbacksystemen om in balans te blijven?
And we ourselves? Some people worry; others do not, saying it will all turn out well again. Are we switching off our alert buttons? Some do, others don’t. Are we petrified? Yes and no. Do we care? Or trust our politicians and government to act as stewards? Some do, most of us, not anymore, but where are the stop buttons of power and influence? How does a forest arrange its feedback systems to stay in balance?
Grotere schaal, meer invloed / More scale, more impact
Klimaatverandering en de onomkeerbare vervuiling van water en lucht raken steeds meer verweven met onze dagelijkse leefomstandigheden. Ons leven en onze gezondheid. Toch heerst er onder politici nog steeds de overtuiging dat het aan de orde stellen van deze onderwerpen gepaard gaat met negatief denken. En dat die feiten en cijfers het resultaat zijn van de verbeelding van enkele wetenschappers? Onze geest worstelt met de verschillende smaken en geuren van populaire verhalen en confronterende rapporten. We blijven discussiëren, altijd. Hoe communiceren, waarschuwen en corrigeren bomen?
Climate change and the irreversible pollution of water and air are becoming increasingly intertwined with our daily living conditions. Our life and health. Still, there is a stronghold among politicians that scheduling these topics is associated with negative thinking. And those facts and figures are the result of the imagination of some scientists? Our minds are struggling with the different flavours and fragrances of popular stories and confrontational reports. We keep discussing, always. How do trees communicate, alert, and correct?
Veerkrachtige samenleving? / Resilient society?
De opkomst van publieke risico’s, in combinatie met de huidige crisis, die door deskundigen en wetenschappers niet was voorspeld en door de meesten van ons niet was voorzien, vraagt om een grondige reflectie en zelfs heroverweging van het openbaar bestuur. Veerkracht moet daarbij centraal staan. Ondanks onze ‘geavanceerde’ wetenschappen, methoden, methodologieën, instrumenten en technieken worden we voortdurend overspoeld door verschijnselen die we niet hebben gezien, of wel hebben gezien maar genegeerd. We worden geconfronteerd met de ene crisis na de andere. Hoe detecteren bossen wat er gebeurt? Weten ze wat er gaat komen? Hoe bouwen ze hun veerkracht op?
The emergence of public risks, in combination with the present crisis, which experts and scientists did not predict and which was not foreseen by most of us, demands a thorough reflection and even reconsideration of public governance. Resilience should be central to it. Despite our ‘advanced’ sciences, methods, methodologies, tools, and techniques, we are constantly being inundated by phenomena we did not see, or saw and ignored. We face crisis after crisis. How do forests detect what is happening? Do they know what is coming? How do they build up their resilience?
Reactief maar niet effectief / Reactive but not effective
We reageren altijd. We zijn niet proactief. Studies geven talrijke voorbeelden van de ineffectiviteit van ons werk. Leiders en managers in de publieke sector staan voor grote uitdagingen om hun doelstellingen, projecten en plannen binnen de vastgestelde termijnen en budgetten te realiseren. Ze reageren altijd, omdat dat is hoe onze geest werkt: een van de tien beleidsplannen wordt uitgevoerd, maar veel minder is effectief in termen van resultaat. Hebben bossen een plan? Of zijn er andere mechanismen die het evenwicht bewaren? Wat kunnen bossen ons leren om te voorkomen dat we energie verspillen en belastinggeld uitgeven aan plannen en projecten die niet werken? Wat is de wijsheid van de bomen en welke alternatieven hebben ze voor ontwikkeling en correctie?
We always react. Not proactive. Studies provide numerous examples of the ineffectiveness of our work. Public leaders and managers face significant challenges in achieving their targets, projects, and plans within established timelines and budgets. They are always reactive, because that is how our minds work: one of the 10 policy plans is implemented, but much less is effective in terms of outcome. Do forests have a plan? Or are there other mechanisms at work to keep the balance? What can forests teach us in preventing us from wasting energy and spending tax money on plans and projects that do not work? What is the wisdom of the trees, and what alternatives do they have for development and correction?
Ecologische reflectie / Ecological reflection
Hebben we iets over het hoofd gezien in onze focus op een ideale samenleving? Heeft de regering, gekozen door het volk en werkend voor het volk, als beheerder van een evenwichtige samenleving, behoefte aan een geheel nieuw concept? En vormen openbaar bestuur en openbaar bestuur een uitdaging om de deuren wijd open te zetten voor andere wetenschappen, en ecologie in het bijzonder? De talrijke belangen in de samenleving lijken een aarzelende en treuzelende sfeer te creëren in het leiderschap. We leven in een wereld van macht en invloed. Van hebzucht en bezit. We weten dat ecosystemen hun biodiversiteit en veerkracht verliezen door de massale toestroom van mineralen. Hoe gaat een bos om met deze invloed? Zijn er parallellen in de menselijke samenleving waarin materialen, geld en energie zeer waardevol zijn, maar toch een systemische onbalans veroorzaken?
Have we overlooked anything in our focus on an ideal society? Is the government, chosen by the people and working for the people, as the steward of a balanced society, in need of an entirely new concept? And is public governance and public administration a challenge to open the doors wide for other sciences, and ecology in particular? The numerous stakes in society seem to create a hesitant and dawdling atmosphere in leadership. We live in a world of power and influence. Of greed and possession. We know that ecosystems are losing biodiversity and resilience due to the massive influx of minerals. How does a forest deal with this influence? Are there parallels in human society in which materials, money, and energy are highly valuable yet create systemic imbalance?
Diagnose en rentmeesterschap / Diagnosis and stewardship
Wie heeft nu echt de leiding? De geloofwaardigheid van publieke leiders en managers lijkt steeds meer op het spel te staan. De talrijke politieke debatten over het vertrouwen van naties zijn een bewijs van het streven van de samenleving naar evenwicht. Het is in feite een natuurlijk feedbackproces dat wijst op de noodzaak van duidelijke lijnen. De dans van de politiek, de overheid, de particuliere sector en de samenleving, tegen de achtergrond van destabiliserende ecologische systemen, is intensief en voor velen uitputtend. De sociale stress neemt toe.
Who is truly in the lead? Increasingly, the credibility of public leaders and managers appears to be at stake. The numerous political debates over nations’ faiths are a testament to society’s quest for balance. It is, in fact, a natural feedback process that points to the need for clear lines. The dance of politics, government, the private sector, and society, against the backdrop of destabilising ecological systems, is intensive and, for many, exhausting. Social stress is increasing.
En nu? / And now?
Hebben we nu de juiste diagnose van wat er werkelijk aan de hand is? Hoe veilig en gezond zijn we? Wat kunnen we leren van de bosecologie bij het diagnosticeren van onszelf en onze steden? En van daaruit onze weg vinden naar een nieuw rentmeesterschap. En dan is er nog de stilte en de wijsheid van het bos. Om ontdekt te worden. Uitdagend. Weer een avontuur.
Do we have the correct diagnosis now of what is truly occurring? How safe and sound are we? What can we learn from forest ecology in diagnosing ourselves and our cities? And from there, find our way towards new stewardship. And then there is the silence and the wisdom of the forest. To be discovered. Challenging. An adventure, again.
Cintone 